معماری شفا بخش

گاه که این انسان، بیمار شده و به شفاخانه می رود به علت شرایط نامساعد جسمانی دچار مشکلات روحی و روانی بیشتری می گردد. ترس و ناامیدی ناشی از بیماری و حضور در محیط ناآشنا، شرایط را برای او و همراهانش دشوارتر می کند.

اینجاست که معماری شفابخش، معماری انسانگرایانه برای ایجاد رفاه در مراکز درمانی به کمک می آید ، رفاهی که باعث کم شدن طول درمان می شود. هدف، تسریع بهبود ، بهداشت و سلامتی ذهن، بدن و روح و روان از طریق معماری است. در معماری مراکز بالینی با توجه به ماهیت وجودی و نقش آن ها در حفظ سلامت جوامع و نیاز روزافزون برای ساخت و توسعه آنها، شناخت و بکارگیری اصول معماری داخلی به منظور بهبود عملکرد درمانی، امری بسیار مهم است.

شاخصه های طراحی داخلی فضاهای درمانی عبارتند از ایجاد یکپارچگی بین فضاهای داخلی و خارجی، ایجاد تعامل بین بیمار و عناصر طراحی منظر، امکان کم کردن آلودگی صوتی در فضا، ایجاد چشم انداز سبز، ایجادکیفیت در فضاهای داخلی، ایجاد حس تعلق نسبت به فضا، درک فضا از نیازهای بیمار، وجود فضاهایی برای تعامل بین بیماران، امکان ایجاد تغییر در مبلمان و چیدمان، امکان تنظیم شرایط دمایی و رطوبتی فضا توسط خود بیمار، استفاده از معماری بومی، مناسب بودن ابعاد فضاها، استفاده از طرح و رنگ های مرتبط با فرهنگ جامعه، وجود نورمناسب و قابل کنترل که بکارگیری آن ها نتایجی نظیر کاهش استرس بیمار و ایجاد آرامش و بهبود رفتارهای محیطی، کاهش مدت زمان بستری، افزایش آستانه تحمل درد، افزایش لذت بیمار از فضا، امکان مداخله بیمار در به وجود آوردن فضا، امکان برقراری ارتباط با فضا را به دنبال خواهند داشت.

بنابراین محیط فیزیکی مراکز درمانی باید به نحوی طراحی شود که ضمن برخورداری از کیفیت های فضایی و محیطی، بتواند آرامش نسبی روحی و روانی را نیز برای بیماران فراهم نماید. طراحان ما با در نظر گرفتن کیفیت فضایی و محیط ، برخورد صحیح باموضوع و در نظر گرفتن شرایط استفاده کنندگان قادرند به ایده ای برسند و آن را در قالب طرحی مناسب اجرا کنند.

ما براهمیت طراحی داخلی در مراکز درمانی تاکید داریم چرا که طراحی داخلی برای محیط های درمانی اگرچه به تنهایی سبب درمان نمی شود اما تاثیر مهمی در روند درمان و ایجاد آرامش برای بیمار دارد.